Uzak akşamlar çöküyor şimdi o kente,

Gözlerini görüyorum, badem yeşili,

Kırık umutlarımı birbirine düğümleyip

Bir kader örüyorum, hem yokuş, hem inişli...

Uzak hasretler büyüyor içimde hevenk hevenk,

Biliyorum, sana giden yollar kapalı,

Özlemini içiyorum sabahlara dek,

Bir özlem ki, dört yandan prangalı...

Kaçmak geliyor içimden bir akşam üstü,

Herşeyi kor yığını gibi bırakmak,

Yeniden yelken açmak, bilinmeyene,

Kaderin düğümlenen ağını yakmak...

Birgün başımı alıp gidersem eğer,

Güneşin battığı yerde seni bekleyeceğim,

Ve...bir yıldız kayarsa pencerenin önünden,

İnan ki, sana hasret, yapyalnız öleceğim...

                                         Orhan Çekiç

                                        Ankara/1972